خانه » مقاله » اعتقادات مذهبی فرزند خود را تقویت کنید

اعتقادات مذهبی فرزند خود را تقویت کنید

خانواده کانون گرمی برای پرورش و تربیت فرزند ان ماست.

میزان اهمیت آن زمانی معین می‌گردد که فرزندان با عنوانی جدید یعنی دانش آموزوارد مرحله تازه‌ای‌ای از زندگی خود می‌گردند، در این مرحله دانش آموزان با افراد تازه‌ای‌ای ازجمله هم‌سن‌وسالان خود و دبیران و دیگر افراد جامعه آشنا خواهند شد.

پس چه والاست اگر والدین بکوشند تا ریشه‌های دینی و تربیتی فرزندانشان را تا زمانی که در کنار خود قرار دارند تقویت نمایند چه‌بسا ورود آنان به جامعه، افراد تازه و افکار تازه‌ای‌ای را سر راهشان قرار خواهد داد که اگر استانداردهای تربیت دینی دانش آموزان در خانواده با استانداردهای دین مبین اسلام در یک راستا باشد دیگر نگرانی ای‌ای بابت تغییر نوع تربیت و دیدگاه دانش آموزان با ورود آنان به جامعه جدید تهدید به‌حساب نخواهد آمد.

 

در این مقاله سعی شده به برخی از موازین تربیتی دینی دانش آموزان از دوران طفولیت تا نوجوانی بپردازیم.

 

کودک موجودی اجتماعی است؛ او می‌خواهد در میان جمع باشد و با آن‌ها بجوشد، در بین آنان عرض وجود کند و از رفتارشان تقلید نماید. این خود زمینه‌ای است که با استفاده از آن می‌توان بخشی از جنبه‌های مذهبی را به وی آموخت.

 

آدمی در طول ایام حیات خود بر طبق خلقیات خویش عمل می‌کند. اساس خلق‌وخوی انسان در کودکی ساخته می‌شود؛ بنابراین پدر و مادر می‌بایست از ابتدایی‌ترین لحظه‌ها نسبت به تربیت فرزندی سالم، شایسته و مفید اهتمام ورزند و به فرموده‌یمولا علی (ع) به فکر تربیت فرزندانی فرمان‌بردار و خداترس باشند. والدین، برای تربیت فرزندانی صالح ابتدا لازم است خود عملاً و علماً شایسته باشند؛ زیرا مجموعهٔ رفتار و گفتار انسان سرمشق کودکان می‌شود و صفات و عادات او را می‌سازد.

تربیت کودکان و فرزند

تربیت انسان با موازینی که خالق او می‌طلبد، نوعی سرمایه‌گذاری صدساله، بلکه ابدی است. از سرزمین پاک و طیب – به اذن پروردگار – ثمره‌ای نیک خارج می‌شود و زمین آلوده و شوره‌زار، حاصلی ناقص و بی‌فایده خواهد داشت؛ بنابراین خانوادهٔ آرمانی قرآن، خانواده‌ای است که آمادهٔ پذیرش و پرورش انسان است.

 

راه‌های انسان‌سازی

فرزندان خود را با دین و جلسات دینی، قرآن و علماً بیگانه نکنید، خودتان در نمازتان دقت کنید، هنگامی‌که وضو می‌گیرید، یا هنگام غذا بسم‌الله می‌گویید، وقتی سخن از خدا می‌گویید، بهشت و جهنم را متذکر می‌شوید. وقتی روزه می‌گیرید و اطفال را به جلسات می‌برید، آنان را در خواندن قرآن و حفظ آن تشویق می‌کنید. آنگاه‌که کتب دینی تهیه می‌نمایید، مخصوصاً وقتی در جلسات عزاداری اهل‌بیت اشک می‌ریزید و لباس سیاه می‌پوشید و می‌پوشانید، بهترین تربیت دینی را انجام می‌دهید.

پاسخ‌گویی به سؤالات دینی و معنوی که برای کودکان به‌خصوص نوجوانان مطرح می‌شود و یاری‌کردن آن‌ها در حل مسائل فکری تأثیر مثبتی درروند تربیتی دینی فرزندان دارد. البته این نکته را هم باید در نظر داشت که رفتار والدین باید به‌گونه‌ای باشد که فرزندان، دین را تنها در انجام برخی واجبات عبادی خلاصه نکنند؛ بلکه به دیگر جنبه‌های دین همچون امانت‌داری، خیرخواهی، وظیفه‌شناسی و… نیز اهمیت داده و آن را جزء وظایف دینی خود بدانند.

 

کودک موجودی اجتماعی است می‌خواهد در میان جمع باشد، با آن‌ها بجوشد، در بین آنان عرض وجود کند و رفتارشان را تقلید نماید. این خود زمینه‌ای است که با استفاده از آن می‌توان بخشی از جنبه‌های مذهبی را به او آموخت و وادار به عملش کرد. مثلاً طفل مایل است در مجامع شرکت کند، پس وی را همراه خود به مجامع مذهبی ببرید. کودک می‌خواهد رفتار افراد بزرگ‌تر را تقلید کند پس در حضورش نماز بخوانید و یا او را همراه خود به مسجد ببرید. او رغبت دارد که خود را در جای بزرگ‌ترها قالب بزند. پس وی را به جمع بزرگ‌ترها ببرید تا آداب زندگی، معاشرت، اخلاق و جمعاً مذهب را از این راه بیاموزد. سعی کنید کسانی که در برابر کودک نقش الگو را ایفا می‌کنند ازنظر عمل، افرادی نمونه باشند. تمام این موارد راهکارهایی برای انسان‌سازی است.

 

عبادت، احترام و مسئولیت

همان‌طور که می‌دانید از وظائف مهم پدر و مادر آشنا ساختن فرزندان با نماز در سن کودکی است. حضرت علی (ع) دراین‌باره می‌فرمایند: «به بچه‌های خود نماز را یاد دهید، و در هشت‌سالگی آن‌ها را وادار کنید به نمازخواندن.»

 

شخصی از امام رضا (ع) پرسید: «کسی که فرزندش یکی دو روز نماز نمی‌خواند، آیا می‌تواند او را مجبور کند؟»

 

حضرت فرمود: «آن پسر چندساله است؟» پاسخ داد: «هشت‌ساله.» حضرت با تعجب پرسید: «سبحان‌الله (بچه هشت‌ساله) نماز نمی‌خواند!؟» آن مرد گفت: «بیماری دارد.» حضرت فرمود: «هر مقدار که می‌تواند نماز بخواند. پس از سن هفت‌سالگی، پدر و مادر می‌بایست، فرزند خود را با نماز که اساس دین، و ستون آنست آشنا کنند و به‌وسیله تشویق و مراقبت‌های پی‌درپی سعی نماید بچه را به نماز عادت دهند تا هر چه بیشتر باخدا آشنا شود.»

 

برخورد مۆدبانه نیز با کودکان – گرچه در سنین پایین باشند- نقش مهمی در رشد شخصیت و احترام به آن‌ها دارد. وقتی فرزندان در دامان والدین و آغوش خانواده مورداحترام قرار گیرند و شخصیت آن‌ها مورد توهین و تحقیر قرار نگیرد از حیث روحی تأمین و دارای صفت پسندیده عزت‌نفس می‌شوند. رفتار تحقیرآمیز و آمیخته به طعن و ملامت سبب می‌شود تا آن‌ها به‌تدریج خود را موجودی بی‌ارزش دانسته و احساس کرامت و شخصیت خود را از دست بدهند و این احساس، سرآغاز سقوط و انحطاط آنان می‌شود. اگر کودکان در محیط خانواده همواره مورداحترام بوده و مورد توهین و تحقیر قرار نگیرند، ضمن آنکه احترام به دیگران را می‌آموزند و باشخصیت بار خواهند آمد. والدین با استقلال دادن به کودک و ایجاد اعتمادبه‌نفس در او سبب می‌شوند تا وی خود را مؤثر و فعال احساس کند.

 

درنهایت، نتیجه واگذاری مسئولیت به کودکان و خصوصاً نوجوانان در محیط خانواده، سبب متعهد و مسئول بار آمدن آن‌ها می‌شود که در سطوح بالاتر می‌توانند به‌خوبی از ایفای نقش خویش برآیند.

مرکز یادگیری سایت تبیان – تهیه: فاطمه رضایی

تنظیم: مریم فروزان کیا

 

این نوشته را برای دوستان خود به اشتراک بگذارید
دانلود برنامه اندروید مجله بنیانا

درباره سیدحسام علوی

سیدحسام علوی
سید حسام هستم . یک جنوبی خون گرم . دوست و همراه همیشگی من کتاب های تاریخی هستن . کلا به تاریخ بی نهایت علاقه مندم .با همکاری دیگر نویسندگان اینجا درباره سبک زندگی اسلامی خبر و مقاله منتشر میکنم . یا علی مدد

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *