چگونه خبر کشته های عین الاسد توسط رسانه های آمریکا بیان شد؟

کشته های عین الاسد

دولت و رسانه‌های آمریکا چطور افکار عمومی را برای مواجهه با کشته های عین الاسد مدیریت کردند

حدود سه هفته از حمله موشکی ایران به پایگاه آمریکایی عین‌ الاسد در عراق می‌گذرد. رسانه‌های آمریکا در طول این دو هفته در چالش زیادی با تایید برخی گزاره‌ها و رد برخی دیگر بوده‌اند و به تبع آن‌ها افکار عمومی آمریکایی هم با اخبار ضدونقیضی درباره صدمات و جراحات انسانی این حمله دست‌وپنجه نرم کرده است.

بررسی روزنامه صبح نو نشان می‌دهد اهداف تولید محتوای رسانه‌های غربی به چند گزاره معدود، محدود بوده است.

بامداد چهارشنبه، 18دی‌ماه وقتی ایران پرتاب موشک‌ها به پایگاه آمریکایی عین الاسد در عراق را آغاز کرد، رسانه‌های غربی تا ساعاتی بعد هیچ ‌خبری مخابره نکردند.

این درحالی بود که تا پیش از آن شب نه‌تنها مقامات و رسانه‌های ایرانی بر نزدیک‌بودن موعد «انتقام سخت» تاکید می‌کردند بلکه برخی تحلیلگران سیاسی و نظامی آمریکایی نیز این انتقام را قریب‌الوقوع دانسته اما از زمان دقیق آن اظهار بی‌اطلاعی می‌کردند.

ادامه خواندن “چگونه خبر کشته های عین الاسد توسط رسانه های آمریکا بیان شد؟”

از « رقص » تا « هنر » چقدر راه است؟! [بررسی رقص در تاریخ ایران تا اینستاگرام ]

از «رقص» تا «هنر» چقدر راه است؟! 1 – «همه را برق می‌گیرد و ما را چراغ موشی» از بین اقوال رایج، بهترین ضرب‌المثلی است که این روزها، خوب به کار توصیف نسبت ایران امروز ما با مساله رقص می‌آید. شاید برای برخی، این واقعیت، زیادی تلخ باشد، اما ناچاریم به شهادت تاریخ هنر ـ … ادامه خواندن “از « رقص » تا « هنر » چقدر راه است؟! [بررسی رقص در تاریخ ایران تا اینستاگرام ]”

از «رقص» تا «هنر» چقدر راه است؟!

1 – «همه را برق می‌گیرد و ما را چراغ موشی» از بین اقوال رایج، بهترین ضرب‌المثلی است که این روزها، خوب به کار توصیف نسبت ایران امروز ما با مساله رقص می‌آید.

شاید برای برخی، این واقعیت، زیادی تلخ باشد، اما ناچاریم به شهادت تاریخ هنر ـ آن هم همین تاریخ‌نگاری مدرن! ـ بپذیریم که رقص هم مانند بسیاری از چیزهای دیگری که امروز نام هنر بر آنها می‌گذاریم، تنها پس از رنسانس بود که عنوان مستقل هنر را کسب کرد و موسیقی و تئاتر کلاسیک در این استقلال‌جویی بیشترین کمک را به آن کردند.

مثل موسیقی، نمایش، نقاشی و… رقص هم تا پیش از رنسانس، چیزی بیش از قطعه‌ای در پازل آیین‌های کهن معناگرا و اغلب شرک‌آلود اقوام و تمدن‌های باستانی نبود.

با این حال شاید نزدیک به دو هزاره باشد که بشر خاصیت طرب‌انگیز، لهوی و برانگیزاننده رقص را شناخته و در مقاصد گوناگونی آن را به کار برده است: فرار از عقلانیت، سرگرمی و آسودن از غم دنیا و شاید بیشتر از همه تحریک شهوت جنسی.

همین دلیل آخری را که دنبال کنید متوجه خواهید شد چرا در مجسمه‌ها و نقاشی‌های باقیمانده از اقوام کهن، میان رقص و جنسیت مونث، پیوند غیرقابل انکاری هست. این نکته را همین‌جا نگه دارید تا به 500 سال قبل برگردیم. به رنسانس.

ادامه خواندن “از « رقص » تا « هنر » چقدر راه است؟! [بررسی رقص در تاریخ ایران تا اینستاگرام ]”